اختلال اضطراب فراگیر
علائم اختلال اضطراب فراگیر
علائم جسمی و ذهنی اختلال اضطراب فراگیر عبارتند از:
- درک موقعیت ها به عنوان تهدید کننده تر از آنچه که هستند
- مشکل در رها کردن نگرانی ها
- مشکل در تمرکز
- مشکل در خوابیدن
- مشکل در موقعیت های نامشخص
- تحریک پذیری، عصبی بودن، تفکر بیش از حد و مشکل در آرامش
- خستگی و فرسودگی
- تنش عضلانی
- تکان دادن یا لرزش
- عرق کردن (از جمله عرق کف دست)
- معده درد مکرر، اسهال، یا سایر مشکلات گوارشی
- احساس لرزش یا ضعف
- ضربان قلب سریع
- دهان خشک
- به راحتی مبهوت شدن
- علائم عصبی، مانند بی حسی یا سوزن سوزن شدن در قسمت های مختلف بدن
اضطراب دوران کودکی و نوجوانی ممکن است در حدود 1 کودک از 4 در مقطعی از دوران نوجوانی رخ دهد. علائم در جوانان و نوجوانان نیز می تواند شامل موارد زیر باشد:
- اضطراب در تعاملات با همسالان خود
- داشتن مشکل در رابطه با اعتماد به نفس و عزت نفس
- نگرانی بیش از حد یا اجتناب از موقعیت های اجتماعی و انجام تکالیف مدرسه
- نگرانی در مورد تایید معلمان و دیگر افراد
- داشتن مشکلاتی با علائم فیزیکی مانند معده درد
همچنین در مورد اختلال دوقطبی بخوانید.
متمایز کردن اختلال اضطراب فراگیر از سایر بیماریها
اضطراب یکی از علائم رایج بسیاری از بیماریهای اعصاب و روان مانند انواع افسردگی و فوبیاهای مختلف است. اختلال اضطراب فراگیر از چندین جهت با این شرایط متفاوت است.
افراد مبتلا به افسردگی ممکن است گهگاه احساس اضطراب کنند و افرادی که فوبیا دارند ممکن است نگران یک چیز خاص باشند. افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در یک دوره زمانی طولانی (6 ماه یا بیشتر) در مورد تعدادی از موضوعات مختلف نگران هستند یا ممکن است نتوانند منبع نگرانی های خود را شناسایی کنند.
علل و عوامل خطر برای اختلال اضطراب فراگیر چیست؟
علل و عوامل خطر برای اختلال اضطراب فراگیر ممکن است شامل عوامل محیطی و ژنتیکی باشد، مانند:
- سابقه خانوادگی اضطراب
- مواجهه اخیر یا طولانی مدت با موقعیت های استرس زا، از جمله بیماری های شخصی یا خانوادگی
- استفاده بیش از حد از کافئین یا تنباکو، که می تواند اضطراب موجود را بدتر کند
- آزار و اذیت دوران کودکی
- برخی شرایط سلامتی مانند مشکلات تیروئید یا آریتمی قلبی
مطالعات نشان می دهد که شیوع اختلال اضطراب فراگیر احتمالاً در زنان 7.7 درصد و در مردان 4.6 درصد در طول زندگی است.
اختلال اضطراب فراگیر چگونه تشخیص داده می شود؟
اختلال اضطراب فراگیر با غربالگری سلامت روان که پزشک شما می تواند انجام دهد تشخیص داده می شود. آنها از شما سؤالاتی در مورد علائم و مدت زمانی که آنها را داشته اید می پرسند. آنها همچنین می توانند شما را به یک متخصص سلامت روان مانند روانشناس یا روانپزشک ارجاع دهند.
پزشک شما همچنین ممکن است آزمایشهای پزشکی انجام دهد تا مشخص کند که آیا یک بیماری زمینهای یا مشکل سوء مصرف مواد باعث علائم شما شده است یا خیر. داشتن اضطراب به برخی از عوامل زیر نیز مرتبط شده است:
- بیماری ریفلاکس معده (GERD)
- اختلالات تیروئید
- بیماری قلبی
- صرع
- اختلال دو قطبی
- فئوکروموسیتوم
- استفاده از کافئین، ضداحتقانها یا آلبوترول
اگر پزشک شما مشکوک باشد که یک وضعیت پزشکی یا مشکل سوء مصرف مواد باعث اضطراب شما شده است، ممکن است آزمایش های بیشتری انجام دهد و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- آزمایش خون، برای بررسی سطوح هورمونی که ممکن است نشان دهنده اختلال تیروئید باشد
- آزمایش ادرار، برای بررسی سوء مصرف مواد
- تستهای رفلاکس معده، مانند عکسبرداری با اشعه ایکس از دستگاه گوارش یا روش آندوسکوپی برای بررسی مری برای بررسی GERD
- اشعه ایکس و تست استرس، برای بررسی شرایط قلبی
همچنین در مورد شخصیت پارانوئید بخوانید
اختلال اضطراب فراگیر چگونه درمان می شود؟
درمان شناختی رفتاری:
درمان شناختی رفتاری (CBT) شامل ملاقات منظم برای صحبت با یک روانشناس است. هدف CBT برای اضطراب عمومی تغییر تفکر و رفتار شماست. این رویکرد به منبع مورد اعتماد با علائم اضطراب کمتر در عرض 12 ماه پس از درمان مرتبط است. ممکن است حتی برای منبع معتبر اختلال اضطراب فراگیر موثرتر از انواع دیگر شرایط، مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یا اختلال اضطراب اجتماعی باشد.
در جلسات درمانی، یاد خواهید گرفت که چگونه افکار مضطرب خود را تشخیص داده و مدیریت کنید. درمانگر شما همچنین به شما یاد میدهد که چگونه هنگام بروز افکار ناراحت کننده، خود را آرام کنید. روانپزشکان اغلب داروها را همراه با رواندرمانی برای درمان اختلال اضطراب فراگیر تجویز میکنند.
دارو:
داروهای کوتاه مدت برخی از علائم فیزیکی اضطراب مانند تنش عضلانی و گرفتگی معده را کاهش می دهند. به این داروها داروهای ضد اضطراب می گویند. برخی از داروهای رایج ضد اضطراب عبارتند از:
- آلپرازولام (زاناکس)
- کلونازپام (کلونوپین)
- لورازپام (آتیوان)
قرص های ضد افسردگی می توانند برای درمان طولانی مدت به خوبی عمل کنند. برخی از داروهای ضد افسردگی رایج که توسط روانپزشک تجویز میشوند عبارتند از:
- بوسپیرون (Buspar)
- اس سیتالوپرام (Lexapro)
- فلوکستین (پروزاک، هفته نامه پروزاک، سارافم)
- فلووکسامین (Luvox، Luvox CR)
- سیتالوپرام (سلکسا)
- پاروکستین (Paxil، Paxil CR، Pexeva)
- سرترالین (Zoloft)
- ونلافاکسین (Effexor XR)
- دسوونلافاکسین (پریستیک)
- دولوکستین (Cymbalta)
نظرات
ارسال یک نظر